Wacław Ignacy Drojanowski
Biografia
Urodził się w 1896 roku w Mławie, jako syn Walentego Drojanowskiego i Leontyny z domu Węgierskiej. Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego (według innego źródła był magistrem nauk politycznych).
W okresie II Rzeczypospolitej pracował w służbie samorządowej. Sprawował stanowisko starosty powiatu włodzimierskiego, następnie wicewojewody lwowskiego, a od 27 listopada 1931 roku został wybrany przez Radę Miasta Lwowa na urząd Prezydenta Lwowa. 31 grudnia 1931 ogłoszono przeniesienie go ze stanowiska wicewojewody we Lwowie na naczelnika wydziału w Głównym Urzędzie Statystycznym; pełnił też funkcje komisarycznego prezydenta Lwowa i dyrektora Okręgowej Izby Skarbowej w Warszawie. Był członkiem zarządu Związku Miast Polskich w 1932 roku.
Po wybuchu antysemickich zamieszek we Lwowie w listopadzie 1932 doprowadził do przyjęcia przez radę miejską proklamacji potępiającej rozruchy. W odwecie zwolennicy endecji wybijali szyby w jego mieszkaniu. W czerwcu 1933 wybrany przewodniczącym.
Z urzędu prezydenta Lwowa zrezygnował w marcu 1936 roku po nominacji na stanowisko dyrektora departamentu w Ministerstwie Skarbu. W 1937 roku był protektorem honorowym klubu sportowego LKS Pogoń Lwów.
Podczas II wojny światowej pracował w konspiracji, wspierając osoby z kręgów inteligencji. W grudniu 1939 roku był inicjatorem i współuczestnikiem akcji odzyskania worków z ogromną sumą pieniędzy, którą po czasowej ucieczce z Warszawy zakopano za Brześciem. Pieniądze te stały się funduszem wspierającym potrzebujących. Udało mu się także uratować skarb (osiem kilogramów złota, diamentów i innych kamieni szlachetnych), przechowywany przez współpracowników aż do końca okupacji. W 1945 roku wraz z grupą współpracowników przekazał pudełko z ewidencjonowaną zawartością ministrowi skarbu Konstantemu Dąbrowskiemu.
Po zakończeniu wojny pracował w ASP w Warszawie. Został zatrzymany przez UB 15 lutego 1954 roku i oskarżony o współpracę szpiegowską oraz inne zarzuty. 21 grudnia 1954 roku Wojskowy Sąd Rejonowy skazał go na 2 lata i 8 miesięcy więzienia, które odbył w Centralnym Więzieniu Warszawa-Praga. Z więzienia wyszedł w 1955 roku. Zmarł 8 lutego 1981 roku w Warszawie; pochowany został w Mławie.