Stanisław Guzicki
Biografia
Stanisław Guzicki urodził się 1 lutego 1892 w Mławie w wielodzietnej rodzinie szewca Antoniego. Po ukończeniu gimnazjum w 1908 kontynuował naukę na Wydziale Mechanicznym Szkoły Technicznej w Warszawie (1908–1912) i w 1918 uzyskał dyplom inżyniera-mechanika w Instytucie Politechnicznym w Jekaterynosławiu. Równolegle pracował w tamtejszym Towarzystwie Rosyjskim Fabryk Rur i Żelaza S.A. na stanowiskach pomocnika majstra i majstra w hucie.
W latach 1917–1918 był członkiem egzekutywy Zjednoczenia Socjalistycznego Polskiego (ZSP) w tym mieście. W 1917 mobilizował do walki rewolucyjnej pracowników Rosyjskich Zakładów Fabrykacji Rur, współtworzył Rady Delegatów Robotniczych (RDR) i był sekretarzem Rejonowej Rady w dzielnicy Amur-Dniepropetrowsk.
W 1919 powrócił do Warszawy, gdzie był zastępcą naczelnika warsztatów w Porcie Czerniakowskim oraz członkiem Zarządu Związku Zawodowego Pracowników Polskiej Żeglugi Państwowej. W latach 1919–1922 wykładał na UL. W 1919 wstąpił do KPRP, był członkiem Komitetu Warszawskiego KPRP (1920–1923). W latach 1922–1924 w jego mieszkaniu odbywały się zebrania Sekretaratu KPRP. W latach 1923–1928 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Polskich. Od 1923 do 1930 kierował biurem warsztatów głównych Tramwajów Miejskich w Warszawie, zwolniony za współorganizowanie strajku tramwajarzy. W latach 1930–1933 był naczelnie niem wydziału i wicedyrektorem administracyjnym Państwowych Zakładów Tele- i Radiotechnicznych (PZT). Działacz komitetu fabrycznego podczas strajku w styczniu 1933, za co został zwolniony i był inwigilowany. Później od 1934 do 1939 był doradcą organizacyjnym i asystentem prof. K. Adamieckiego w Instytucie Naukowej Organizacji. W latach 1932–1935 współorganizator i członek Zarządu Muzeum Społecznego, a w 1931–1939 Zarządu Instytutu Gospodarstwa Społecznego. Działacz tzw. inteligencji technicznej w KPP (wraz z m.in. A. Rajchmanem i Marianem Spychalskim), która zajmowała się organizowaniem związków zawodowych pracowników inżynieryjno-technicznych. Wraz z tą grupą założył Zarząd Związku Zawodowego Inżynierów i Techników, którego był członkiem (1932–1934), współpracował również z MOPR.
Podczas okupacji był nauczycielem w Towarzystwie Kursów Technicznych i w Miejskiej Szkole Handlowej w Warszawie, gdzie wykładał naukową organizację pracy w interpretacji marksistowskiej; brał też udział w tajnym nauczaniu. W 1942 wstąpił do PPR i GL, współdziałał z Wydziałem Informacji Sztabu Głównego GL. Kontaktował się z centralnym aktywem PPR i pomagał mu w informacji prasowej, blisko współpracował z Bolesławem Bierutem. Popowstaniu warszawskim udał się do Proszowic, a w styczniu 1945 do Krakowa, gdzie brał udział w odbudowie przemysłu.
Później w Bytomiu założył i został dyrektorem do 1946 Państwowego Technikum dla robotników mianowanych na kierownicze stanowiska. Do 1951 był kontraktowym profesorem organizacji pracy na Politechnice Śląskiej w Gliwicach; był także członkiem Komitetu Miejskiego PPR/PZPR w tym mieście. Równocześnie 1948–1951 profesor w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie, a do emerytury w 1962 profesor nadzwyczajny ekonomiki planowania i organizacji przemysłu maszynowego na Politechnice Warszawskiej w Oddziale Inżynieryjno-Ekonomicznym na Wydziale Mechanicznym Technologicznym. Był prezesem i członkiem honorowym Towarzystwa Naukowej Organizacji i Kierownictwa oraz Towarzystwa Wolnej Wszechnicy Polskiej. Autor licznych książek i artykułów z zakresu systemów płac, norm wydajności, zasad organizacji pracy i zarządzania.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera D35-3-11).