Maria (Maryna) Buchwald
Biografia
Maria (Maryna) Buchwald, née Kryszkiewicz, urodzona 22 lipca 1910 w Mławie, była polską aktorką teatralną i filmową, reżyserką i pedagogiem teatralnym, uczestniczką powstania warszawskiego.
W latach 1934–1937 występowała w Teatrze Reduty w Warszawie. Współpracowała też ze Studiem Radiowym Instytutu i Wydziałem Literackim Polskiego Radia. W latach 1937–1939 była członkinią zespołu Reduty, brała udział w przedstawieniach i objazdach.
Podczas II wojny światowej pracowała jako kelnerka w kawiarni U Aktorek. Od 1941 roku brała udział w konspiracyjnej nauce teatru, była członkinią tajnej grupy Stanisława Daczyńskiego; należała do organizacji Grunwald w Federacji Unia. Jako członek Armii Krajowej służyła w stopniu podporucznika (ps. Maryna). Walczyła w powstaniu warszawskim w 1. kompanii Zgrupowania Bartkiewicz w Śródmieściu.
Po upadku powstania trafiła do niewoli niemieckiej i była osadzona w Stalag X B Sandbostel (nr jeniecki 224022). W tamtejszej grupie teatralnej kontynuowała działalność artystyczną, prowadzonej przez Olgę Żeromską.
Po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie należała do Teatru Ludowego im. Wojciecha Bogusławskiego oraz Teatru Dramatycznego 2 Korpusu, z którym występowała we Włoszech i Wielkiej Brytanii (1946–1948). Po rozformowaniu Korpusu zamieszkała w Londynie, kontynuując emigracyjne życie artystyczne. Występowała w Teatrze Rozmaitości Wacława Radulskiego (1949), objazdowym Teatrze Sztafeta Wiesława Mireckiego (1949–1950), Teatrze Aktora Wojciecha Wojteckiego (1951) oraz Teatrze Sztuk Czytanych (1950–1951). Najdłużej była związana z Teatrem Polskim ZASP, gdzie występowała oraz sporadycznie reżyserowała aż do lat 90. XX wieku. W latach 1984–1990 współpracowała z Teatrem Nowym POSK.
Należała do ZASP za granicą, pełniła funkcje w Komisji Rewizyjnej (1947), Zarządzie Związku (1978–1982) oraz Radzie Artystycznej (od 1985 roku). Jako pedagog wykładała w III Studium Teatralnym Stanisława Szpiganowicza (1965–1967) oraz w Laboratorium Teatralnym Barbary Reńskiej (od 1971), którego kierownictwo przejęła po śmierci Reńskiej w 1975 roku.
W latach 90. XX wieku powróciła do Polski. Mieszkała w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, zmarła tamże. Została pochowana w rodzinnej Mławie. Cały swój majątek zapisała Uniwersyteckiemu Centrum Pediatrii im. Marii Konopnickiej w Łodzi z przeznaczeniem dla dzieci chorych nabiałaczkę. Środki przekazano na budowę hotelu dla pacjentów.