Hanna Rudzka-Cybis
Biografia
Hanna Rudzka-Cybis urodziła się 25 lipca 1897 roku w Mławie. Od młodości wykazywała talent plastyczny; w wieku 14 lat pobierała prywatne lekcje rysunku u malarzy Władysława Barwickiego i Henryka Wiercińskiego, równocześnie ucząc się w gimnazjum filologicznym w Lublinie.
W roku akademickim 1917/1918 rozpoczęła studia w Szkole Sztuk Plastycznych w Warszawie, w pracowni Miłosza Kotarbińskiego. Z powodu problemów finansowych po trzech latach musiała zrezygnować. Dzięki pomocy krewnych wróciła na studia w 1921 roku w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego oraz Stanisława Dębickiego.
Od 1923 roku artystka uczyła się w pracowni Józefa Pankiewicza. Jedenastu uczniów Pankiewicza postanowiło kontynuować swoje poszukiwania w Paryżu. Grupa ta zawiązała w 1923 roku Komitet Paryski, do którego należeli m.in. Jan Cybis i inni kapisci. 1 września 1924 roku członkowie Komitetu Paryskiego wyjechali do Paryża. W tym samym roku Hanna Rudzka-Cybis wyszła za mąż za Jana Cybisa; razem wynajęli pracownię przy Impasse du Rouet. Kapiści studiowali w paryskiej filii krakowskiej ASP i wyjeżdżali na plenery w południowej Francji.
W 1931 roku artystka wzięła udział w pierwszej wystawie kapistów w paryskiej Galerie Zak, a następnie w Galerie Moos w Genewie. Po siedmioletnim pobycie w Paryżu wróciła do Polski i w 1933 roku ponownie wyjechała do Paryża, gdzie odbyła się jej pierwsza indywidualna wystawa w Galerie Renaissance. W 1934 roku jej prace, wystawione w Instytucie Propagandy Sztuki w Warszawie, trafiły do Państwowych Zbiorów Sztuki.
Podczas wojny spędziła okupację w Krakowie; w kawiarni Plastyków zorganizowała Samopomoc Koleżeńską i pomagała ukrywać Dorotę Seydenmann. Po wojnie aktywnie uczestniczyła w odbudowie środowiska artystycznego, współtworzyła Związek Polskich Artystów Plastyków, a zwłaszcza Krakowski Oddział ZPAP, którego była wiceprezesem (1945) i potem prezesem (1948–1950). W 1945 roku została nominowana na profesora nadzwyczajną, a w 1956 na profesora zwyczajną; w latach 1959–1960 była prodziekanem, a 1960–1962 dziekanem Wydziału Malarstwa. Przez lata regularnie wystawiała i podróżowała, zdobywając nagrody i odznaczenia.
Zmarła w 1988 roku w Krakowie w wieku 91 lat; została pochowana na cmentarzu Rakowickim. Jej prace znajdują się w muzeach narodowych w Warszawie, Krakowie i Poznaniu.