Andrzej Malanowski
Biografia
Andrzej Malanowski (ur. 4 października 1940 w Mławie, zm. 25 lipca 2010 w Warszawie) był polskim prawnikiem, nauczyciel akademicki i działaczem opozycji w PRL. W 1964 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim i od tego samego roku do 1988 był pracownikiem naukowym Wydziału Prawa i Administracji UW, specjalizując się w prawie pracy. W 1970 uzyskał stopień doktora.
Był aktywnym członkiem PZPR, m.in. I sekretarzem na WPiA oraz członkiem komitetu uczelnianego w latach 1966–1982. Działał również w Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1980 uczestniczył w strukturach poziomych PZPR.
Po wprowadzeniu stanu wojennego nawiązał współpracę z opozycją: był członkiem niejawnej grupy związkowej ZNP, sygnował apele i oświadczenia, publikował w wydawnictwach drugiego obiegu i zajmował się ich kolportażem. Pod pseudonimem „Andrzej Torf” w wydawnictwie Unia wydał w 1984 publikację 'Prawo pracy w PRL po zniesieniu stanu wojennego'. W 1986 współtworzył podziemne pismo Nowy Ton (wydawane do 1988). W 1987 dołączył do reaktywowanej w Polsce Polski Partii Socjalistycznej. Do PPS należał do 1991, pełniąc m.in. funkcję sekretarza rady naczelnej. Za swoją działalność był represjonowany, m.in. zatrzymywany i przesłuchiwany. W 1988 dołączył do Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie.
Pod koniec lat 80. pozostawał bez stałego zatrudnienia. Po przemianach politycznych pracował jako urzędnik w Głównym Urzędzie Ceł, dziennikarz w „Nowej Europie”, a następnie przez kilkanaście lat do 2006 na dyrektorskim stanowisku w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Solidarności Pracy w okręgu ostrołęckim. W latach 1992–1995 działał w Uni Pracy, z listy której bezskutecznie kandydował do Sejmu w okręgu ciechanowskim w wyborach w 1993. Od 2001 wykładał w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, w której zajmował stanowisko docenta.